Bu çalışmada amaç; Covid-19 pandemisi sürecinde sosyal hizmet lisans ve lisansüstü öğrencilerine sunulan uzaktan eğitim uygulamalarının öğrencilerin perspektifinden değerlendirilmesi ve bu değerlendirmeler ışığında eğitim faaliyetlerinin geliştirilebilmesi adına önerilerde bulunulmasıdır. Çalışma, nicel paradigma kapsamında kurgulanan ve tarama modellerinden biri olan betimsel modelin kullanıldığı bir araştırmadır. Çalışmanın evreni Türkiye’de sosyal hizmet anabilim dalı dâhilinde eğitimini sürdürmekte olan lisans ve lisansüstü öğrencileridir ve çalışma kapsamında evreni temsil etmek adına 446 sosyal hizmet lisans ve lisansüstü öğrencisine ulaşılmıştır. Çalışmada veri toplama aracı olarak Smoyer ve arkadaşları (2020) tarafından geliştirilen ve araştırma ekibi tarafından Türkçe’ye uyarlanan anket formu kullanılmıştır. Çalışma dahilinde sunulan temel bulgulardan bazıları; pandemi sürecinde uzaktan eğitim kapsamında en çok senkron modelde (%94,4) teorik derslerin işlendiğini, uzaktan eğitimin en güçlü yanı olarak “ders kayıtlarının sonradan izlenebiliyor olması (%30,1)” görüşünün ön plana çıktığını, katılımcıların %79,6’sının yüz yüze eğitimi uzaktan eğitime kıyasla daha faydalı bulduklarını ortaya koymaktadır. Aynı zamanda uzaktan eğitimde ölçme ve değerlendirme yöntemleri olarak katılımcıların %82,1’i ödev yaptığını belirtirken, %77,1’i çevrimiçi çoktan seçmeli ve %64’8’i take home exam’a dâhil olduklarını belirtmiştir. Bulgular, uzaktan eğitim süreçlerinin güçlü ve zayıf yönlerinin değerlendirilmesi ve gerekli iyileştirmelerin yapılabilmesi açısından değerli görülmektedir.
Publish Year: 2023
